Eddie Daou: een "gentleman batter"

Het is geen gezicht. ‘s Morgens op de porch doet hij het voor. “Man, ik was een redelijke goede 1ste honkspeler”. Hij strekt één van zijn lange benen zo ver mogelijk uit. En inderdaad moet ik zeggen zijn ledematen zijn verhoudingsgewijs behoorlijk ten opzichte van de rest van zijn lijf. Het is Frankie alias ‘man met de gouwe handjes’, die werkzaam is als automonteur bij mijn buurman, de garagehouder. En Frankie vertelt me alles over baseball (honkbal). “Nee, nee geen referee, umpire noem je de scheidsrechter in het baseball. En als je een home run wilt slaan moet de bal niet alleen het veld uit, maar ook tussen de palen en lijnen worden geslagen, ja! Hij zucht en kijkt me vol mededogen aan en zegt, “doe maar nog een bakkie van die macamba koffie”. Maar mijn interesse is intussen gewekt. En een paar dagen laten staan we met zijn tweeën voor Department Store Dowco in Santa Cruz. Een afspraak is snel gemaakt en een paar dagen later word ik ‘ontboden’ in Daou’s kantoor. Ik wurm me tussen de BH’s en damesslips richting ‘Office Privat’ en daar vind ik hem: Fouad Daou beter bekend als Eddie Daou. Afgezien van de bedrijfssfeer, die er onvermijdelijk hangt, wordt deze vermengd met het ‘baseball-gevoel’. Foto’s van een pitcher (werper) en een batter (slagman), oorkondes en andere memoralia herinneren mij aan het doel van mijn bezoek: over baseball praten.

2007_febr_004

De ‘gentleman batter’ himself

“Mijn opa kwam vanuit Libanon, zo rond 1906, en is blijven steken op Curaxe7ao. Eigenlijk waren ze op reis gegaan met als doel: Venezuela. Maar er was iets met het schip, het moest een aantal maanden in Willemstad blijven, en mijn grootouders hebben toen maar besloten op Curaxe7ao te blijven.” Ik kan de verleiding niet weerstaan en na een half uur praten we nog over hetgeen zich allemaal afspeelt in het Midden-Oosten. Israël, Bush, de Hezbollah, alles komt voorbij. Nadat we allebei ons weer eens verbaasd hebben over het feit dat hij, met zijn Libanese roots en ik, met mijn Hollandse samen tegenover elkaar zitten op Aruba om over baseball te praten, pakken we de draad weer op. “Mijn vader was van huis uit voetballer en werd dus in die tak van sport ook actief. Maar onder invloed van mijn oudere broers die samen met de buurjongens baseball speelden, stapte hij al snel over en werd al snel de stimlurende kracht achter het baseball op Curaxe7ao. Eerst als voorzitter en manager/coach van de ‘Santa Rosa Indians’, een club die nog steeds bestaat en speelt in het ‘Tio Daou Ballpark’ en later als bestuurslid bij de Curaxe7aose bond.” En: “Ja, dat klopt, dat stadion is toen naar mijn vader vernoemd, die bekend stond als Ome Daou.”

Hij vertelt dat zijn grootouders en dus ook ziijn vader zich al snel het papiaments eigen hadden gemaakt. Zo kon zijn vader met redelijk succes een winkel in levensmiddelen exploiteren. Zelf ontwikkelde Fouad, zijn oorspronkelijke voornaam die al snel en definitief tot Eddie werd vervormd, zich tot een verdienstelijk batter (op zijn papiaments: bateado). Zijn slagen resulteerden regelmatig in een ‘two points’ score, een home run dus.

Foto_2_bew

Eddie Daou als ‘batter’ in actie

Als ik opmerk dat een goede batter de tegenpartij dus kansloos maakt, bemoeit zijn dochter, die regelmatig in en uitloopt en duidelijk de ‘bedrijfsleider in spé’ is, zich ermee. “Natuurlijk niet, een goede pitcher kan het een batter heel moeilijk maken hoor.” Onmiddellijk zit ik met mijn neus in mijn koffie en kijk Eddie aan. Zijn trotse lach maakt me nogmaals duidelijk: met het management van zijn winkel komt het in de toekomst helemaal goed. Eddie haalde met zijn kwaliteiten het Curaxe7aose en Antilliaanse team, Op zijn 33ste stopt hij met zijn spelersloopbaan en wordt manager van de Santa Rosa Indians. “Wij speelden als één van de weinigen ook wedstrijden buiten Willemstad, in de kunuku, want we wilden andere en jongere Curaxe7oenaren interesseren voor deze sport. Samen met twee andere trainers: Frank Curiel en Ganga Chirino en misschien vooral ook met Boy Tweeboom hebben we toen in 1973 de ‘Little League’ weer opnieuw opgezet. We wilden jong talent aantrekken en stimlueren. En in de loop van de jaren ’70 van de vorige eeuw begon dat zijn vruchten af te werpen. Zo werd Curaxe7ao in 1981 wereldkampioen in de leeftijdscategorie 11- tot 12-jarigen.” Voordat ik mijn volgende vraag aan Eddie stel kijk ik even rond of zijn dochter nog in de buurt is. “Ja”, zegt Eddie, “dat kwam toch nog heel plotseling. xcbén van mijn oudere broers wilde zaken gaan doen op Aruba en kon vier winkels overnemen van de Chinese ondernemer Wong Co. En voor elk van die winkels had hij iemand nodig. Dus moest ik mijn baan opzeggen als artsenbezoeker voor een pharmaciebedrijf, afscheid nemen van het Curaxe7aose Baseball circuit en de handen uit de mouwen gaan steken op Aruba.” Eddie deed het met een ‘tiki’ pijn in het hart, maar de zakelijke vooruitzichten waren niet ongunstig. En in 1981 was Eddie Arubaans ingezetene. Wongco werd Dowco. En iedereen op Aruba weet deze Department Stores te vinden. “Natuurlijk wilde ik ook in de Arubaanse baseball-wereld wel wat doen”. Maar ik merk, terwijl ik mijn derde bak koffie aangeboden krijg, dat het onderwerp niet zijn geliefdste is. Wat hij hierover nog loslaat is: “te veel meningsverschillen is niet productief”. Op Aruba kennen we hem wel als een toegewijd analist en commentator bij radio en TV als er wedstrijden worden uitgezonden van de Amerikaanse ‘Major League’ of als er belangrijke Arubaanse wedstrijden zijn.

Daarna belanden we met zijn tweeén in een conversatie tussen twee heren, die het roerend met elkaar eens zijn dat het uiterst aangenaam kan zijn om uren, maar dan ook uren na te praten over een gespeelde partij. Eddie: “Er komt bij sport – of het nou baseball of voetbal is – zo veel aan op gevoel of misschien beter, intuxeftie, dat je je altijd kan blijven afvragen, waarom heeft hij dat nu op dat moment zo gedaan en niet zo en wat zou daarvan de gevolgen hebben kunnen zijn.” Ik ben het roerend met hem eens, maar ben me tegelijktijd pijnlijk bewust dat er een meerderheid zal zijn, die zal denken: ‘stelletje idioten, wat maken ze zich druk (zeker achteraf) over zoiets als een spelletje baseball’. Toe maar.

“Uit de VS natuurlijk”, zegt Eddie, als ik hem vraag hoe ‘the Carribeans aan het baseball-en zijn gegaan’. “De olieindustrie op Aruba en in Venezuela trokken mensen uit de States aan en die namen die sport mee naar hier. Vanaf de jaren 1940-1950 is deze sport gaan groeien. Maar we kunnen ons nog niet meten met landen als de Dominicaanse Republiek bijvoorbeeld. Die landen hebben jongeren in trainingskampen, spelen dagelijks, krijgen daar ook hun reguliere opleiding, e.d. Hier wordt er misschien 3, 4 keer in de week getraind. De jongens moeten werken of zitten op school. Willen ook wel eens ‘de stad in’.” Eddie denkt dat zowel Aruba als Curaxe7ao genoeg talent heeft om het baseball op een hoger plan te brengen. We hebben nu Sydney (Ponson) van Aruba en Andruw (Jones) en Randall (Simon) van Curaxe7ao, die in de Major League in de States spelen, maar dat kunnen er in de toekomst meer worden. De coaching en het management wordt beter. Nu zitten we in de Arubaanse competitie nog met heel jonge spelers, maar die kunnen zeker uitgroeien tot goede tot zeer goede spelers en dat kan het baseball alleen maar aantrekkelijker maken.” Zijn dochter komt binnen en moet even de aandacht van haar vader. Mij lijkt het dat het om een advertentie gaat of zo. Dan durf ik: “Jij bent zijn dochter hè? Hoe lang moet jouw vader hier nog in deze ‘Office’ zitten?.” Onmiddellijk daarop repliceert ze: “Zolang mogelijk, want dan heb ik iemand om ruzie mee te maken!”. Als ik Eddie aankijk verschijnt weer die trotse glimlach. “Ik zeg niet zoveel hè?”, zegt hij zacht. Maar ik ben tevereden, vooral omdat je in de sportwereld niet altijd een gentleman als Fouad ‘Eddie’ Daou tegenkomt!

Aruba

Anton Bohnen

Gepubliceerd in xd1apa (Amigoe) op 24 februari 2007

2007_02_artikel_baseball

Advertisements

4 thoughts on “Eddie Daou: een "gentleman batter"

  1. Eddy,
    Mi amigoe bon! Henter mundu mi a buscabo. A la fin mi a hanjabo. Mi ta contentoe di lesa koe bo ta bon y salud. Cumindamentoe pa Roasa, bo casa.

  2. xcbén dezer dagen ga ik bij Eddy Langs met jouw reactie op mijn site, en dan zal hij wel met jou contact opnemen, den ik. Jouw mail-adres is?

  3. hallo eddie hoe is het met de gezondheid en,met de familie
    ik heb alles gedaan om jou nummer,of i-mail te krijgen maar op de site heb ik een bericht van jou gekeken wil jij mijn je i-mail adres sturen of je telefoon nummer
    groetjes je schoon zoon tencho urselita

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s